Skarpa

Czekam na telefon. Dosc niecierpliwie, od dwoch tygodni. Powinna zadzwonic i zamiast: "Czesc, jak leci?", zadac sakramentalne pytanie: "Co slychac u kochanej pani dyrektor?". Skorzane portki opinaja piecdziesiecioletni tylek, czerwone szpilki stukaja stanowczo, wciaz wyciagniety paluszek wskazuje: ty, ty i ty! Niezrobione, zle, fatalnie, brak dwoch przecinkow, kto to redagowal?! Wrzask! Tropicielka bledow tak malych jak komary, toksyczna baba, pilnujaca pracy od rana do wieczora, kiedy wreszcie wynosi zza mahoniowego biurka swoja teczuszke, torebeczke, swoje spodnie, kostiumy, fryzury, blond wloski i oczka blekitne, wowczas na korytarze, na pokoje, na papiery, gazety, komputery, zasychajace w szklankach fusy po kawie, na lad i nielad splywa wreszcie blogoslawiony spokoj. Jej urlop jest jak rekonwalescencja po dlugiej chorobie, kiedy pacjent nie wie, czy kiedykolwiek jeszcze stanie o wlasnych silach. Jakze robi sie milo. Iwona Smolka, urodzona w Warszawie, eseistka, krytyk literacki, powiesciopisarka. Ukonczyla filologie polska na Uniwersytecie Warszawskim. W 1968 r. debiutowala jako krytyk w tygodniku "Tworczosc". Autorka prac krytycznych poswieconych poezji: Leki, ucieczki, akceptacje (Czytelnik, 1984 -nagroda "Literatury"), Dziewiec swiatow. Wspolczesne poetki polskie (IBL PAN, 1997), Antologii poezji stanu wojennego (wspolnie z Tomaszem Jastrunem i Leszkiem Szaruga) oraz powiesci: Rozpad (w tzw. drugim obiegu, 1984 i Marabut, 1996), Musisz siebie zjesc (Trio, 1996 - wyroznienie Fundacji Kultury), Dom zywiolow (Sic!, 2000).