Moja Warszawka

"Ktoz nie zna Lopka? Lopek i kropka" - taki refren powtarzala rozbawiona Warszawa lat 20 i 30. XX wieku, majac na mysli doskonalego komika, swietnego aktora i, jak sie okazuje, rowniez wspanialego narratora, Kazimierza Krukowskiego (1901-84). W pamieci milosnikow kabaretu i filmu (w tej wlasnie kolejnosci) pozostal "Lopek" jako odtworca przezabawnych piosenek satyrycznych wysmiewajacych otaczajaca go rzeczywistosc, ale glownie jako doskonaly odtworca skeczow typu "szmonces" - ubrany w mizerne brazowe paletko w czarna krate i zniszczony melonik na glowie latami bawil tlumy spragnionych smiechu ludzi. Po wojnie, po powrocie z emigracji, wrocil na scene, ale zaczal tez pisac wspomnienia. I tak, w 1957 roku Filmowa Agencja Wydawnicza wydala jego Moja Warszawke z uroczymi rysunkami Eryka Lipinskiego. Na niewielu ponad 100 stronach Krukowski pozwala tam czytelnikom zanurzyc sie w atmosfere Warszawy przedwojennych czasow, poznac klimat tamtych lat, swiat teatru, kabaretu i kina. A ma o czym pisac i... potrafi pisac. Z kart Warszawki spogladaja na nas minione gwiazdy: zwiewna Loda Halama z siostrami, przecudna i przedwczesnie zmarla Zula Pogorzelska, charyzmatyczna Ordonka, niepowtarzalny konferansjer i tworca teatrzyku "Qui Pro Quo" Fryderyk Jarossy, swietni aktorzy: Adolf Dymsza, Ludwik Solski, Michal Znicz i wielu, wielu innych, o ktorych Krukowski opowiada z ogromnym cieplem i swada. Warszawka to tez nostalgiczna podroz po samej stolicy, po jej kawiarniach, eleganckich restauracjach i... spelunkach. To taka mala, ale jakze ciepla pigulka przedwojennej Warszawy. Po latach przypominamy czytelnikom te niezwykla ksiazke, liczac, ze dzieki niej poznaja zapominany powoli kawalek historii naszej stolicy.?