Latający potwór spaghetti

Kosmos, super bohaterowie, dorastanie, rodzina, pamięć, popkultura, koniec świata i wieloryb dedykowany Krzysztofowi Globiszowi. Oto dramatopisarstwo Mateusza Pakuły – bezkompromisowe, błyskotliwe i dotkliwie czułe. Jego świat jest intensywny i nieprzewidywalny, jednocześnie ironiczny i poruszający, dziki i hiperprecyzyjny. 
Od kultowego „Wieloryba The Globe” po najnowszy dramat „Whatt inc.” – „Latający potwór spaghetti” to pierwsza tak obszerna antologia jednego z najważniejszych autorów współczesnego polskiego dramatu. Osiem sztuk, w tym teksty dotąd niepublikowane, prowadzą przez światy pełne absurdalnego humoru, emocjonalnego chaosu i pytań, od których trudno uciec: co zrobić ze stratą, samotnością i rozpadem wspólnoty? W co lub w kogo wierzyć? 

W skład antologii wchodzą:
„Marcin wieczny Artur",
„Twardy gnat, martwy świat",
„Wieloryb The Globe",
„Pluton p-brane",
„Houdini vs Conan Doyle",
„Złote płyty",
„Latający potwór spaghetti",
„Whatt inc.".

Całość dopełnia obszerny wstęp krytyczki i badaczki literatury dr Pauliny Małochleb, która opisuje dramaturgię Pakuły jako pełną napięcia, dotkliwą oraz głęboko afektywną. 

"Pakuła potrafi mówić o sprawach granicznych – śmierci, żałobie, samotności, przemocy – bez patosu, unikając zarówno wzniosłości, jak i cynizmu. Jego siłą jest umiejętność utrzymania równowagi między ironią a czułością, między ostrzem krytycznym i empatycznym wsparciem. Nawet najbardziej rozbite, zagubione postaci nie zostają u niego sprowadzone do funkcji czy tezy – zachowują swoją niejednoznaczność, wewnętrzne napięcie. Dzięki temu dramaty Pakuły działają jednocześnie na poziomie intelektualnym i emocjonalnym, pozostawiając czytelnika z poczuciem uczestnictwa w czymś więcej niż tylko analiza współczesnego świata – w doświadczeniu, które długo nie daje się zamknąć ani uporządkować." - ze wstępu dr Pauliny Małochleb 

Krytyka teatralna wielokrotnie podkreślała charakterystyczny język Pakuły: dynamiczny, ironiczny, celowo przesadzony, a jednocześnie niezwykle precyzyjny emocjonalnie. Estetyczny chaos jego dramatów skrywa gorzką diagnozę współczesności i pytanie o to, jak żyć w świecie, w którym dawne języki wspólnoty utraciły swoją moc. Pakuła pisze więc z miejsca rozpadu: tam, gdzie stare porządki już się wyczerpały, a nowe jeszcze nie powstały. To właśnie z tego napięcia rodzi się energia jego teatru.