Günes Batar Ay Dogar

Günes ufukta kocaman kizil bir tepsi gibi yavas yavas batiyordu. Ufuk da, günes gibi kipkizildi bu aksam. Günesi hic bu kadar büyük görmemisti simdiye kadar. Belki de hic bu kadar dikkat etmemisti ona bugüne degin. Onun, aksamin olmasini istemedigini biliyormuscasina adeta batmakta nazlaniyor, bir türlü ufku terk etmiyordu. Icinden gecenleri okuyordu sanki günes. Onun halinden anliyor, sikintilarini biliyor gibiydi. Ufukta birazcik daha kalmak, bir nebze de olsa onun icini aydinlatmak, ona ümit vermek ister gibi bir hal vardi bugün güneste. Bir süre ufuk cizgisinde arzi endam ettikten sonra, yavas yavas kayboldu daglarin arkasinda. Ve günes batti. Evet, vakti gelince o da batacakti. Cünkü günes her gün batmak üzere doguyordu. Batmazsa ertesi sabah nasil dogacakti Her dogan, bir gün batacakti elbet. Bu, Yüce Yaraticinin koydugu degismez bir kanundu. Vaktinde dogup vaktinde batmak da günesin vazifesiydi. Her varlik gibi o da vazifesini yapiyordu kusursuz bir sekilde. Bugün günes de kendisi gibi hüzünlüydü sanki. Ya da ona öyle geliyordu. Icinde herkesin, her seyin kendisi gibi hüzünlü oldugu hissi vardi bu aksam. Kendisi aglayan bir kimse herkesi agliyor zannedermis ya, o da günesi kendisi gibi hüzünlü zannediyordu bugün. Bugün de günes daha bir hüzünlü kayboldu daglarin ardindan. O ise, yine her zamanki gibi dertleriyle bas basa kaldi bu aksam o kücük odasinda.