Galimatias

Nowoczesnosc jest rozdarta, uwiklana w sprzecznosci. Probujac wyrwac sie z zametu swiata, odwolalismy sie do autorytetu rozumu. Dzis swietnie juz wiemy, ze zamet zwiazany moze byc takze z rozumem. Optymistyczne przeslanie Wieku Swiatel zalamalo sie. Symbolika Oswiecenia to symbolika dobroczynnej iluminacji. Juz rewolucja francuska stawia nam jednak przed oczami obraz parkosyzmow ludzkiego szalenstwa. A dzisiaj? Ze wszystkich stron wkrada sie wieloznacznosc i niepewnosc. Czy jestesmy racjonalni? Zyjemy w gmatwaninie prawd ulomnych, majacych krotki zywot. Mowimy o demokracji, z pewnoscia nie wypada nam juz jednak mowic o rzadach rozumu. Przed bezradnoscia bronimy sie, uciekajac do krainy mitow. W metnych wodach popkultury rodza sie nowe mitologie. Walczymy z nimi orezem utopii. Obraz Miasta Slonca zastapila dzis utopia rozumu komunikacyjnego. Powstaje galimatias. Czy potrafimy sie z nim zmierzyc? Racjonalnosc terroru (obrona rewolucji przed jej wrogami, zagrozenie obleganej przez nieprzyjaciol ojczyzny) ma charakter pozorny. W istocie bowiem najwazniejsza jest sama furia sponiewierania i zastraszenia, ktora niweczy wszelkie wymagania rozumu. Jakze inaczej mielibysmy bowiem oceniac sama formule obwinienia, ktora przyjmowano, tworzac prawne podstawy machiny smierci. Zgodnie z dekretem z 22 prairiala (10 czerwca) 1794 roku Trybunal Rewolucyjny mogl wydac tylko dwa wyroki - uniewinnienie lub smierc. Na zadne niuanse nie ma miejsca. Rewolucyjny "wymiar sprawiedliwosci" stanowi w istocie swiadectwo manichejskiej obsesji, ktora sens dzialania odnajduje w pragnieniu oczyszczenia, dokonujacego sie poprzez smierc, poprzez unicestwienie tego, co "nieczyste".