Η Θαλασσα του Οκτωβρη

Υπάρχει ένα είδος συναίσθησης που δεν ανακοινώνεται.
Έρχεται στο σούπερ μάρκετ μια Πέμπτη απόγευμα όταν το χέρι σου φτάνει στο ράφι για κάτι που πάντα αγόραζες γιατί κάποιον αρεσε - και σταματά. Έρχεται στις τρεις τα μεσάνυχτα στη σιωπή ενός κρεβατιού που έχει μάθει να κρατά έναν άνθρωπο αντί για δύο. Έρχεται στην πόρτα που κλείνεις πίσω από το παιδί σου όταν φεύγει για τη δική του ζωή και το σπίτι αλλάζει σχήμα γύρω σου.
Η Θάλασσα τον Οκτώβρη είναι η πρώτη ποιητική συλλογή του ΙΩΑΚΕΙΜ ΙΩΑΚΕΙΜ - πενήντα λυρικά ποιήματα γραμμένα στη γλώσσα που μιλά ο εσωτερικός κόσμος, η γλώσσα που η καθημερινή βιασύνη τείνει να προσπερνά.
Μοιρασμένη σε δώδεκα θεματικές ενότητες - Αγάπη, Εραστές, Χωρισμός, Μητέρα, Πατέρας, Φύση, Πένθος, Μοναξιά, Χαρά, Γεράματα, Εξορία, Σπίτι - η συλλογή διανύει την πλήρη συναισθηματική γεωγραφία μιας ζωής που βιώθηκε ειλικρινά. Δεν αποφεύγει τα δύσκολα εδάφη - το μακρύ, άδοξο μεσαίο μιας σχέσης, τη γραφειοκρατία του διαζυγίου, το ειδικό βάρος ενός πένθους που φτάνει όχι σαν ένα κύμα αλλά σαν δέκα χιλιάδες μικρές ενέδρες - και δεν τα ομορφαίνει. Αλλά δεν μένει ούτε στο σκοτάδι. Αυτά τα ποιήματα καταλαβαίνουν ότι η θάλασσα τον Οκτώβρη είναι πιο όμορφη από τη θάλασσα του καλοκαιριού ακριβώς γιατί έχει σταματήσει να παριστάνει. Ότι ο κήπος τον χειμώνα δεν είναι νεκρός - κάνει τη δουλειά των ριζών. Ότι οι μικρές χαρές - ο πρώτος καφές της μέρας, το γέλιο που έρχεται πριν ο νους ξέρει γιατί, ο σκύλος που δεν μέτρεσε ποτέ την αντίδρασή του στην επιστροφή σου - είναι εξίσου άξιες της μεγάλης λυρικής γραμμής όσο κάθε τραγωδία.
Τα ποιήματα αυτής της συλλογής είναι μακριά και γεμάτα παρομοιώσεις, γραμμένα στην παράδοση της μεγάλης ελληνικής λυρικής ποίησης - του Καβάφη, του Σεφέρη, του Ελύτη, του Ρίτσου - που κατάλαβαν ότι ο εσωτερικός κόσμος χρειάζεται χώρο, ότι ένα συναίσθημα συμπιεσμένο σε τέσσερις γραμμές χάνει αυτό που το κάνει αληθινό, και ότι τα αληθινά πράγματα ζητούν να καθίσεις μαζί τους, να τα αναπνεύσεις, να τα ακολουθήσεις μέχρι εκεί που πηγαίνουν πραγματικά.